Κυριακή, 13 Απριλίου 2014

το πλασμα μου
ξερει μονο να χαμογελα
βαζει, κρυβει
δεν πετα
δεν μιλα
δεν γνεφει
ξερει.
αγαπακι.
ηταν πομπη κι οχι παρατα.
βρηκε 2 τυχαιες γνωστες λεξεις.
στο απεναντι μπαλκονι ειχαν πεταξει τα σκουπιδια.
μια αδεια κουνια.
μια πινακιδα
καγκελα
σκονη απο βροχη
καποιο καλωδιο μπλεγμενο
φτανουν.
τι κοιτας και σκονιζεσαι;
μιλα , με λογο, για λογο
πιο δυνατα
να ακουω κι εγω

Σάββατο, 12 Απριλίου 2014

judge.me-nt

Εν αρχη ο τροχος
κυκλος που εκλεισε αθορυβα
και πηρε να γυριζει
να κατρακυλαει
σε κακοτραχαλα μονοπατια
ξεφτιζα σε καθε τρανταγμα
ωσπου δεν ενιωθα πια
Ηταν το καλεσμα
με βρηκε στο τελμα.

το αχορταγο θηριο
δαμαστηκε μοναχο του
δεν με παιρνε πια στο κατοπι
ηταν διπλα μου σαν υποταγμενη σκια
το χαιδευα στους κυνοδοντες
που μου χαν αργασει τα χερια.

Χωρις καμια απειλη
ουτε καμια ευκαιρια
δεν εβρισκα πια νοημα στο δρομο
δεθηκα γερα σε γερο κορμο
και κρεμαστηκα
τελευταιος καρπος ενος δενδρου νεκρου.
αφεση στη σωτηρια.

Ο πριγκιπας πραγματι δεν αργησε να φανει
και ηταν, οπως στα παραμυθια
πανω σε λευκο αλογο
με ατσαλακωτη πανοπλια
φτιαγμενη μπορει απο του θεριου το δερμα
πριν δω το προσωπο του
τον αφησα /δεν μου πεφτε και λογος/ να κοψει τα σκοινια
και τις ριζες
θα μπορουσε να ηταν τα παντα
ηταν μονο η αρχη
ενος μικρου κοσμου
τοσο σκοτεινου
που μοιαζε απεραντος
απεραστος, κι ανοητος.

Μας κοιτουσε με συγκατανευση
μας πηρε στα χερια του σαν κυπελλα
και μας συγκερασε
κι οτι σταγονα επεφτε
γινοταν τα ζεστα νερα μιας λιμνης
κι υπηρχαν μονοπατια που ερχονταν απο παντου
και μπορουσαν να μας παν στα παντα
ομως το ονομα του, ηταν εγκρατεια.
Και ειχε να παει αλλου,
κι ειχαμε και μεις


ξεμεινει στο προχειρο. 
κουραστηκα τοσο που ευχομαι να αλλαξω απο μονη μου