Δευτέρα, 27 Ιουλίου 2009

Αραγε

Ασε με κατι να νιωσω.
Οσα ρηχα, ασημαντα, περαστικα, ευσβηστα,
οσα για χαρη σου...
Οχι, δεν φταις εσυ.
Μενεις εκει, σαν μια πετρα, μαυρη, οκνηρη, αλλοτε ηφαιστειο, τωρα πετρινο φαντασμα.

Σκληρη, τιποτε δεν σε διαπερνα και σε αγγιζουν ολα.
Κι εγω που σε νομιζα νεκρη, κι εγω που νομιζα πως μπορουσα να ζω, να ξεχνω, να σε εχω.

Ενα λαθος ακομα, να σε βαζω να φταις, εσυ που δικιο πια δεν μπορεις να βρεις.
Κι εγω που ψαχνω τι σε κρατουσε, να ειμαι γω που κρατιεμαι πανω σου.

Το μαρμαρο στη μνημη σου.