Τρίτη, 17 Αυγούστου 2010

λευκο σε φοντο ασπρο

οταν ξυπνησα ειδα πως οι εφιαλτες ηταν αληθεια
και φοβηθηκα που ουτε ο υπνος μπορουσε πια ναναι καταφυγιο
απο σημαδια και κουσουρια που τωρα αναδυονται
χαρη σε παλιες κρεπαλες και εγκρατειες
ειναι πολυς ο καιρος που μενει για να τον περασω χωρις σωτηρια
και σταματω να σκεφτομαι, μα παλι η φαντασια κρατα λιγο
το κενο μεσα μου ποναει σαν να μου αφαιρεσαν ολα τα οργανα
η κυριολεξια ελοχευει στη γωνια των φρασεων
και μια νοτα φιλικης εμπαθειας στο ρεφρεν
ολη η τραπουλα ενας πυργος
μια οθονη να βλεπω πως γκρεμιζομαι
πως προσπαθω να σκαρωσω μια φραση χωρις θυμαμαι και ξεχνω
κι ας προλαβαν αλλοι να πουν τα υπολοιπα
μπορω να ζησω κι ετσι
μπορω να ξεπερασω τον εαυτο μου και να κοιταχτω ξανα στο καθρεφτη
να συμμαζεψω το χαμενο χρονο
και να πεταξω το χαλι που εκρυβα τις ενοχες και τις αθωοτητες
και μερικα ακομα να συμπληρωνουν τη λιστα

- πρωτη φορα πρεπει να σε ακουω να μιλας ετσι θνητα...
- πρεπει

Τετάρτη, 11 Αυγούστου 2010

Θυμήσου με (;)

Ηρθαν οι μερες εκεινες που
καποτε μου λεγες ευχαριστω
το αυριο δεν εχει ερθει ακομα
τουλαχιστον ξεχασα τον κωδικο
αλλα δεν ξερω ακομα τι θελω να θυμαμαι
εκτος ισως απο το οτι
δε θελω να ζηλεψεις
θα τα πας μια χαρα
και σου φτιαξα κατι να χεις
να γυρνας
μου λειψες
μπορεις ακομα να το κανεις
ναι.

Παρασκευή, 21 Μαΐου 2010

σωΣπασα

ολα περνουν
χρονια, στιγμες, αισθηματα, εμεις, αρρωστιες, τρενα, σταθμοι, σκουπιδιαρικα
να μαζεψουν ο,τι πεταξα μηπως και πεταξω
ξαφνικα, μια ανασα, ενας χτυπος, κι ειναι κιολας πολυ αργα
δε λυπαμαι, γιατι δε σκεφτομαι
δε χαιρομαι, γιατι δεν ξερω
λιγο ακομα και τελειωνει ο,τι αναγνωριζα οικειο και δικο
τοτε, οταν και το παρελθον τελειωσει, οταν και να γυρισεις πισω δεν θα δεις τιποτα
τοτε για μια φορα καταβροχθιζεις εσυ το χρονο,
η μοναξια χανει την ελπιδα, το τουνελ διαλυεται
και τοτε πια αντικρυζεις το απεραντο φως του τιποτα και του ποτε.
Κι αν μπορεις θυμησου αυτο μοναχα
να μην υπαρχει το πριν ουτε σε αναμνηση.
κι αφου το τοτε δεν θα υπαρχει, σε ευχαριστω για το αυριο.

Τετάρτη, 12 Μαΐου 2010

vid

κι επειτα -ξερω- θα ρθει η ωρα που αυτα θα χουν περασει, ξεχαστει, παρηκμασει
θα ρθουν νεες λυπες και αλλες εκπληξεις
το κοκκινο χαλι πανω απο τις περασμενες σκονες
αποχτενιδια απο τοτε που η εμφανιση εκανε τη διαφορα
ετικετες απο ρουχα φτηνα και διαλεγμενα
θα ξεχασω οπως μαλλον εχω ξεχασει παλι
το χαμογελο λιγο ακομα πιο σκληρο
και πιο κενο,
μισος, θυμος, αδιαφορια, κυνισμος
λιγο πιο ομοια προς το πληθος
γι αυτο να με θυμασαι οπως ημουν,
να χαιρεσαι που δεν μου μοιαζεις πια
και να προσεχεις, μην και δεν παθεις τιποτα.
Σε μεγαλωσα, ωσπου ξεπερασες τους ερωτες και τις αγαπες,
και το τσιγαρο πια σου φερνει εμετο.
Ετσι δεν με εχεις αναγκη, αρα κανεναν αλλο.
Παραδεξου το και θα χεις κανει το χρεος σου.
Η μοναξια σου ειναι κατακτηση.

gra

Στους ανεξωφλητους λογαριασμους γραφει
αδικο, ηλιθιοτητα, απροσεξια, παραληψεις, ανωριμοτητα, απερισκεψια
Στο ψευτικο πορτοφολι μου
εχω μονο τη λυπη μου
κι αυτη σε παθητικη φωνη.
Θα εφτανε να ξεχρεωσω αν
ειχα καποιον αλλο να κατηγορω.
Μα φαινεται το κερδος μου ειναι να φταιω μονο γω
κι οσοι δεν μπορουν να φταινε, μπορουν να κρινουν
να δικαιολογουνται που δεν αξιζουν να φταιξουν
Κι ομως κανουν σαν να τους χρωστω συγγνωμη
κι αυτοι ευτυχως δεν χρωστανε τιποτε.
Θα ταν αρκετο να μην μου στερουσαν αυτο που δεν τους ανηκει
για την ωρα
αυτην την ωρα την κακια.
Την καταρα μου και καληνυχτα.

Τρίτη, 27 Απριλίου 2010

στο λαιμο αγκαθι

Το μεχρι της υπομονης περιμενει στις διπλανες ραγες, χωρις φυστικια.

Πέμπτη, 11 Μαρτίου 2010

Σκιασμος

Θορυβος, ο,τι χρωμα και να χει.
Η υπαρξη τους, τα προσωπα τους, το βαρος τους στα βηματα τους, ο καφες της μηχανης, οι ξυλινες σκαλες, τα κλειστα παραθυρα, τα κουταλακια στα φλιτζανια, τα δοντια τους στις γλωσσες τους, οι διοριες τους, η ανυπομονησια της παρασκευης, οι φωνες τους στα τηλεφωνα, τα χερια τους στα πληκτρα, τα αποπλυτα των νεφρων τους, οι θεωριες τους, οι υποσχεσεις τους, η συναντηση του μηδεν με το απειρο, οι βαριες πορτες, οι ανασες τους, οι σκεψεις τους, τα κλειστα τους στοματα, τα ευγενικα χαμογελα, τα αγενη χαμογελα, η ανεση τους, τα ρουχα τους, τα πολυτιμα ιδια τους, το εδω και το εγω μαζι.
Σκαστε ή σκασκετο πια.

Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2010

Animafile

Oχι ρε, δεν είναι όλα ασπρα-μαυρα,
Μαυρο-κοκκινο είναι, ρουλετα.

Ηταν από τις νυχτες που θελα να πεθανω
Κι αντ αυτου επλενα τα πιατα
Κι εκανα παρεα με ο,τι χρειαζοταν οξυγονο
Μια φλογα κεριου εφτανε, που το κρατουσα στα 2 χερια,
Όπως ο ζητιανος το τασι.

Ηταν ο εαυτος μου της νυχτας
Που ο εαυτος μου της μερας τον ειχε ερωτευθει βαθια
Κι ηταν ο μονος από τους δυο που ειχε ποτε ερωτευτει
Κι ετσι του κανε τα χατηρια
Του κουβαλουσε τα ψωνια στις σκαλες
Του πλενε τα ρουχα και τα στεγνωνε
Εβαζε ένα πετραδακι ακομα να φτιαξει μονοπατι
Περιμενε καρτερικα μια συγκατανευση
O,τι νομιζε πως θα τον ευχαριστουσε δηλαδη
Ο,τι τελοσπαντων κανουν οι ερωτευμενοι
Μα ο άλλος δεν χαμπαριαζε
Κι όταν αναστεναζε δεν ηταν από παθος
Ουτε εχθρητα του βαστουσε βεβαια
Επαιζε τον αδιαφορο, και ηταν.
Εφερνε καμια γυρα αμα ειχε ντερτια
Και σκυθρωπιαζε όταν ειχε τυψεις.
Αυτα, περα δωθε.

Κι ετσι εζησαν κι οι δυο
Χωρις τιποτα να μπει αναμεσα τους
Γιατι αναμεσα δεν υπηρχε τιποτα.

Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2010

Λατρε[Ι]ες

Σε λατρευω που

Σε λατρευω που ξεχασες τι ειχες στη λιστα,
που δεν ξερεις πώς να αρχισεις,
που γραψες πρωτα τις τελευταιες λεξεις,
και που αρχισες κιολας.
Σε λατρευω που προλαβες κι ηρθες στο διαλειμμα,
μετα τη βροχη και πριν το χιονι,
που δεν  γλιστρας στις λασπες
κι ας σκονταφτεις στο ισωμα.
Σε λατρευω που κανεις δεν σ εκρινε
πιο αυστηρα απ' οσο εσυ,
που κανεις δεν σου αλλαζει γνωμη,
οταν εχεις γνωμη.
Που τεμπελιαζεις
ακομα κι αν αγχωνεσαι,
που θυμασαι τους στιχους
και κρυφοτραγουδας στο μπανιο
ακομα κι οταν δεν θυμασαι τη μουσικη,
που μετρας τις μερες με χαπια
και δεν ντρεπεσαι,
που πετας τις τρυπιες μου καλτσες,
που με ταϊζεις με ο,τι βρεις,
που τηρεις το χρονοδιαγραμμα με ευλαβικη συνεπεια
και πειθαρχεις στους κανονες σου
και στις εξαιρεσεις τους.
Που λερωνεις ανεμελα το παλευκο τοπιο
με αποτσιγαρα
αλλα ενιοτε κοιτας πισω μην σε ειδε κανεις.
Σε λατρευω για οσα θυμασαι,
σε λατρευω που χεις να ξεχνας
και που δεν κανεις τιποτε τσαμπα.
Σε λατρευω που χεις εμμονες
και τυψεις αμα λαχει,
που ζηλευεις στα κρυφα,
που καυχιεσαι αμα δε σε βλεπω,
και μου βγαζεις γλωσσα.
Που σιχαινεσαι τις καμπανες
που μετραν τις ωρες,
που ξεπερασες ο,τι σου λαχε
πιο ανωδυνα απ' οσο φοβοσουν,
που εμαθες να λες οχι
και μ εμαθες να μου λενε ναι
κι ας μην το παραδεχεσαι.

Σε λατρευω, οπως λεμε
αμα παραειμαστε ειλικρινεις
για να πουμε σ' αγαπω.

Πέμπτη, 18 Φεβρουαρίου 2010

Δυσκολιες πληρωμης

Εχω ορεξη αποψε για αιμα, ξενο.
Καποιον να σπασω, κατι να τσαλακωσω, καποια μουτρα να καγχασω
και μου τη δινει που ναι τοσο μα τοσο (μα ποσο) δυσκολο
να τη χαριστω σε καποιον.
Κι απο την αλλη γελοιωδως ευκολο να ματωσεις οποιονδηποτε
(τι πα να πει δε σου φταιει, αρκει αυτο;)
αρκουν 2 λεξεις, 4 γραμματα ολα κ ολα
ε και;
Σε ο,τι λεει, κανει, σκεφτεται, αποφευγει, επιδιωκει, φοβαται, ποθει, ονειρευεται, ορεγεται, ιδρωνει, καρφωνει, απλωνει, γκ..
ε και;
Κι υστερα βαζεις mute και απολαμβανεις την απαντηση.
Ειμαι απαισια, ξερω, κοντοφθαλμη, συμφωνω, αριβιστρια, γελαω, μπαναλ, συνεχιζω, κυνικη, κοκκινιζω, κενοδοξη, κολακευομαι, δυστυχης, συγκινουμαι
που σιχαθηκα τα καροτα, και δεν τη βρισκω με τα μαστιγια.
Δεν ψαχνω νοημα, το γιατι μπαγιατεψε, πληρωμη γυρευω.
Αποδειξεις σκιζουμε.

Τετάρτη, 17 Φεβρουαρίου 2010

tsest

Χαθηκα κ με εψαξα,
με εψεξα,
με βρηκα λαθος,
μα δε με βρηκα.
Κοιμηθηκα με λεοντες,
ξυπνησα  δαιμονες,
γκρεμιστηκα κ ανεβηκα,
στις οροφες αναποδα,
που εδαφος δεν με καταδεχοταν.
Στα συντριμμια θησαυρους 
ζητησα αλλα το φως αθωο.
Mια αλλη νυχτα που εσπασε στον τρομο,
χωρις αιτιο αλλο σοβαρο,
με βαφτισα ξανα,
σε χαρτι ασπρο αντις καμμενο,
και μου δωσα για αλλη μια
μια πρωτη ευκαιρια.

ΑϊDea's

Αυτη η μανια να φανουμε ξεχωριστοι, διαφορετικοι, ιδιαζοντες, αποκλινοντες, ειτε προς τα πανω ειτε προς τον πατο,
γκρεμιζει τις (σχεδον) τελευταιες αμυνες μπροστα στην μαζοποιηση και την ομοιογενεια.
Κι οσο προσπαθουμε με λυρισμους, πνευματισμους κ αστεϊσμους (καλη ωρα κ κουφια) να εκφρασουμε ο,τι κοινοτυπο μας κατεβει στο κεφαλι, στο δρομο ή στο κρεβατι, το γελοιον θα θριαμβευει.
Ειμαστε ολοι εγω(ισται).

Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2010

Restart later

Κάθε πρωι, όταν πηγαινω στο γραφειο, κανω ένα ταξιδι στο χρονο και καπου αλλου στο διαστημα. Δεν μπορω αλλιως να το εξηγησω, παρα με ορους φαντασιας,  ας είναι και επιστημονικη κατά το δοκουν.

Μπαινω στο τρενο και ταξιδευω αλλου, δεν ξερω που. Είναι σαν τις στιγμες λιγο πριν αποκοιμηθεις, σαν ονειρο που καποτε δεν θυμασαι μην και πραγματι εχει συμβει. Δεν εχω δει την διαδρομη του τρενου, κοντα ένα χρονο τωρα, δεν τη θυμαμαι. Κι ας μην είναι παρα 5 στασεις η αποσταση, παντα νομιζω πως εχω ξεχαστει και δεν κατεβηκα οπου επρεπε. Αλλα δεν εχω κανει λαθος ποτε ως τωρα, όχι σε αυτό. Δεν καταλαβαινω ποσος χρονος περνα, προς ποια κατευθυνση, κι ας ξερω πως δεν χρειαζονται παρα 15 λεπτα να φτασω στον προορισμο. 

Σκεφτομαι, νομιζω. Διαφορα μικροπραγματα, χωρις σημασια, όπως πχ να αλλαξω αυτό το μημενο ψευδωνυμο, ετσι χωρις λογο. Θα μπορουσα να σκεφτω και τα αδιαβροχα φακελακια τσαγιου, αν δεν ειχε προλαβει αλλος. Παντως δεν νιωθω τιποτε. Νεκρα φυση, νεκρος χρονος. Μετα κατεβαινω τις σκαλες, με έναν ατυπο διαγωνισμο να προλαβω να φτασω στην υπογεια διαβαση πριν ξεκινησει παλι το τρενο. Εκει κανω τα μονα στεγνα μου βηματα. Πρεπει να περπατησω μετα λιγα λεπτα ακομα μεχρι το καστρο. Ξερω πως είναι 10 λεπτα πανω-κατω αλλα δεν μπορω να τα υπολογισω. Και να πεις πως νυσταζω; Σπανια ξεκινω πριν πιω μιση κουπα καφε τουλαχιστον και 3-4 τσιγαρα. 

Και να πεις πως το διασκεδαζω; «χανομαι γιατι ρεμβαζω»; Ουτε αυτό, γιατι το μυαλο μου με τρομαζει, είναι ολη η περιουσια μου αλλωστε. Μικρη, μεγαλη, αυτή είναι και αυτή επρεπε να είναι. Καμια φορα προσπαθω να φτιαξω αυτοσχεδια παιχνιδια να κρατιεμαι σε εγρηγορση. Φοβαμαι μην μου ξεφυγω, μην αρχισω να κανω πραγματα που θα τα παρακολουθω αντι να τα ελεγχω. Μην πιασω καναν περαστικο και του πω θελω να φυγω ή πως [δεν] μ αρεσουν τα μουτρα του ή πως φοβαμαι ή πως κανει τοσο κρυο που ποναω. 


Καποτε προσποιουμαι πως αυτή είναι η τελευταια μερα που πηγαινω στη δουλεια, προσπαθω να το νιωσω, να το χαρω. Μαλλον γιατι νομιζω πως δεν θα το προσεξω όταν γινει πραγματικα, ισως επειδη δεν θα το ξερω. Τωρα που χουν παγωσει τα δρομακια στο παρκο, είναι πιο ευκολο. Προσπαθω να μην πεσω και ενστικτωδως κοιταζω κατω. Καποτε εψαχνα να βρω κορωνες, το θεωρουσα καλο σημαδι. Δεν θυμαμαι αν βρηκα, παντως επαψα να τις ψαχνω. Τωρα κοιταζω τα ιχνη των αλλων, κατά βαθος μηπως τυχει να ξεχωρισω καποιο δικο μου από την περασμενη μερα ή το περασμενο βραδυ. Ψαχνω να βρω κατι να ψαχνω, μαλλον αυτή είναι η διαγνωση.

Η επιστροφη είναι αλλιως. Τρεχω, συνηθως, να προλαβω το τρενο και η διαβαση φαινεται ατελειωτη. Μετρω τις ωρες μεχρι να ξανακανω την ιδια πορεια. Και στο ενδιαμεσο; οριοθετω το χρονο με βαση το ποτε θα κλεισουν κατι ακουσιες αμυχες στα χερια. Καμια φορα κοιτω εξω από το παραθυρο, και καμια φορα βλεπω ηλιο. Βλεπω τα δενδρα να αλλαζουν εποχες κ ελπιδες. Πινω δυο γουλιες καφε ή τσαι, πριν τα ξεχασω και κρυωσουν. Όλα είναι καλα, και η βαλεριανα φιλη μας. Αλλωστε, δεν εχω καμια εφεση στους επιλογους και τους προλογους. Παρεκτος μια φορα, και φτασαμε εδώ που φτασαμε. Λεω. 

Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου 2010

Sleeping on stones

Ειμαι μια κουκλα παλια
με παιδικο φορμακι
κιτρινο και ροζ
και λεκεδες απο καφε
ανακατα μαλλια
που δεν θα ξεμπερδευτουν ποτε
σπασμενα ματια
που ανοιγουν με δυσκολια
"εισαι σαχλη"
 ακουω μια φωνη
και σκυβω το κεφαλι
μια παγωμενη κουκλα
που κοιμαμαι μαζι της
που μου μοιαζει
οπως μοιαζουν ολα τα γερασμενα πραγματα.

Αγριομεσημερο

Φορεσα τα δυο μου παντελονια, τα δυο πουλοβερ,
ετοιμαστηκα μα φοβηθηκα να βγω.
Ετοιμασα μαυρο ψωμι, ελιες, τυρι με χαμηλα λιπαρα,
το φαϊ μου σημερα ειναι πιο ακριβο απο μενα.
Τακτοποιω τα μικροπραγματα, ολο αλλαζω θεση,
πως να χωρεσουν, πως να ταιριαξουμε. 
Παιζω με τις λεξεις να ξεχνιεμαι,
το τασακι παντα μισογεματο,
μα εχω κοψει να μιλαω για σταχτες,
μονο τις καθαριζω.
Εχουν πληγιασει τα δακτυλα μου,
σαν τοτε που πλενα στο χερι.
Οι μερες μεγαλωνουν οσο παει,
μεγαλωνω κι εγω μαζι τους.
Ψαχνω αλλες μερες,
σαν εκεινες που θα ψαχνω τουτα δω.
(Κι αργοτερα, τι θα γινει αργοτερα;)

Τετάρτη, 3 Φεβρουαρίου 2010

Gilleleje

Εντος, σε μεγαλα πετρολ τραπεζια με στεγνα ρουχα,
καυτο τσαϊ πορτοκαλιου, ξυλο και τουβλα, φωτα και φωτια για ατμοσφαιρα.
Ειναι μονο τα τζαμια που λιωνουν
και υπογραμιζουν το εκτος.
Σαν μεγαλες οθονες,
παιζουν θυελλα, κρυο, χιονι και βαθιες παγωμενες ανασες.
Κι ομως νομιζω δεν θα παμε εκει ξανα.
Τα χουμε ξαναδει ολα αυτα, χορτασαμε ελευθερια, προκληση, επιτευγματα και δυσκολιες.
Αλατι ο,τι μας εμεινε,
αλατι απο ιδρωτα, απο δακρυα, απο τοτε που στεγνωναμε στον ηλιο,
αλατι για να κλεισουν οι πληγες και ν ανοιξουν οι δρομοι.

Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2010

-Ο ηχος του σφυριου-

Κυριακη βραδυ, αργα και κατι
τον ακουσα
Δευτερα πρωι, τον ειχαν ακουσει κι αλλοι,
πιστεψαν πως η τηβεννος ηταν δικη μου,
και γω δεν αρνηθηκα τιποτα.
Τα κερματα κουδουνισαν στο τενεκεδακι μου,
το καπελο μου περιμενει κι αυτο εισπραξεις
καιρο τωρα, δεν τολμω να το βγαλω απ το κεφαλι μου,
μην δουν τις ψευτικες μπουκλες στη ραφη.



Κι υστερα παλι οι καμπανες ηχησαν,
πανω απο ολους τους δευτεροδεικτες.
Το χιονι ησυχο ως συνηθως,
θεατης που εγειρε στην καρεκλα κι αποκοιμηθηκε.
Δεν εφερα αντιρρησεις, δεν ακουσα τις ενστασεις,
δεν θυμηθηκα τους ορκους μου.
Βλεπω το χρονο, το μελλον, τις ραβδους και τα κυπελλα.
Σαν σημερα.


Κι αυριο θα χαμογελασω παλι,
θα περπατησω μελοδραματικα στο σκοινι,
θα δω με θαυμασμο τις αλλες παραστασεις,
θα χω αποριες χωρις διαφορο.
Και μετα τα σφυρια, τα καρφια, τα ραγισματα,
οι ραγες, ο οριζοντας,
οι ορισμοι και οι ενδιαμεσοι σταθμοι,
οι υποσχεσεις, με το σχημα του απειρου στα '8α'.

Μαντιλια λευκα, των αποχαιρετισμων ή της ανακωχης.
Δεν ξερω, ακομα, τι μπορω και τι να διαλεξω.
Κι ομως, πριν γερασεις, 8α σε ξαναβρω,
να ξεχρεωσουμε.

Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2010

Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2010

Blizzarde

Στα αριστερα τα χρωματα που αφησε η δυση,
στα δεξια το φεγγαρι, μαλλον γεματο.
Πεταξαμε αναμεσα,
κι αφηναμε πισω τους προορισμους μας.

Σε ενα σταθμο
με ενα συρμο μοναχα,
με μονο μια κατευθυνση,
πως καταλαβαινεις αν ειναι αφετηρια ή τερμα (;)
Δεν εχει διαφορα,
κι εγω εχω να ονειρευομαι, να σχεδιαζω, να ελπιζω
μακροχρονια εξασκηση
κι ακομα δεν ξερω τη γλωσσα
κι ακομα δεν ξεκινησα να μαθαινω
αλλα θα μαθω, θα ξεκινησω, θα φτασω, θα δεις.

Λιγες ωρες ακομα,
κουραγιο φιλε,
θα βρουμε κατι αλλο να φοβομαστε.
Θα φτασει το πληρωμα,
το χρονομετρημα ειναι για το ρολογια.
Με πιστευεις; Οπως με θες, θα με δεις.
Με παλευεις; Αντιστροφα.

 Αποψε ολα τα τετραγωνα ειναι λευκα
και τα πουλια εγιναν κοκκινα κ μαυρα.

Πρωι ±

Θελω να σπασεις αυτο το ποτηρι.

Fingers crossed και παμε,
ξαναγυρναμε,
με το ιδιο ζευγαρι μποτες.

Ηρθα με δυο βαλιτσες,
φευγω με δυο βαλιτσες
παρα κατι.

Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2010

Εκατερωθεν

Εχω και εναλλακτικη:
ετερον εκατερον. Α;
Μ αρεσει καργα:
απεσπασα ενα οχι πια!
Καθαρο κι ατοφιο,
ακομα και γω το ειδα.
Τωρα σωστα ειναι, δεν ειναι...
Εξαρταται ποιος ρωταει
και τι ωρα ειναι,
το φεγγαρι οπωσδηποτε να ναι στη γεμιση
και να χω κοιμηθει καλα.
Αν δεν τρεχει η μυτη μου,
κι αν δεν βρωμαν τα χνωτα του
ακομα καλυτερα.
Δευτερα, απο Δευτερα λοιπον, σαν τη διαιτα.
Κι αν οχι, κατι θα βρω στο ποδι.
Σε 1.5 χρονο φιλαρακο, αντε βαλε και 2-3 μηνες καβατζα
και η παγωνια θα αποκτησει νοημα,
'μαλλον και γιατι οχι'.

Με αγαπη, ειλικρινεια, και αυτοσυγκρατηση,





Κασσανδρα

ΥΓ. Μιας και βρηκα τους ορους, θα βρω και τα ορια.
Αυτη τη φορα δεν θα τα υπερβουμε νταρλινγκ,
longitude is your friend, τονουσου.
Πειναω ρε, κι αν δε φοβασαι τη φωτια, ψησου.
Πυρετος; Στανταρακι.

Fuenterrabía, Pais Vasco

"Ασε με να κανω λαθος"
ετσι ξεκινησα

"δεν γουσταρω να σωθω"
απο αυτην την αποψη, εκανα παντα ο,τι μου αρεσε

"αφου ξερω πως επαιξα και γω"
ακομα δεν μπορω να βρω καλυτερη δικαιολογια.

Δεν ειμαι με τα σωστα μου, 
κι ας φοβαμαι τα λαθη,
φοβαμαι και τα σιδερωμενα

Μονη μου ειμαι πιο δυνατη, και το 'αλλα' δεν ειναι απαραιτητο.
Αν ημουν χαρτι, θα με εκανα χαρτοπολεμο.
Και κανονικα, θα πρεπε να λυπαμαι.
Και το κανω συχνα, κυριως το πρωι,
τα βραδια ειναι δικα μου, ομως
κι οπως σπαταλιεμαι, τα σπαταλω. 

Για εκεινη την υποκλιση ζω,
και μακαρι η αυλαια να πεσει πανω μου.
Το σοου αρχιζει, 
Χειροκροτηστε τη μαϊμου.

    Αλλη μια προβα και καληνυχτα.

Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2010

Σαν (το ασμα του) Σεμπαστιαν

Οποτε ερχομαι εδω
βαζει παγωνια
για να νιωθω σαν στο σπιτι μου,
μαλλον και γιατι οχι.
Δυο γεφυρες,
3 σερβεθας,
ντος σιντρας,
2/3 χαμογελα με ανωφελες και ειλικρινεις υποσχεσεις
και κατι αλλα που δεν εμαθα να ζητω
κι αποφασισα να δωσω παραταση στον αγωνα
που κρινεται με τη γροθια στο μαχαιρι.
Κι αν δεν το προσεξεις,
ενα απο κεινα τα χαμογελα
θα ναι και στα δικα μου
σπασμενα μουτρα.
Σε κλεινω, εσενα εστω που μπορω.

Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2010

Pen vs pencil

Σε ξεχασα και σημερα
οπως καθε μερα σε ξεχναω
αδιαλειπτως και ακρως φυσικα
Κι ουτε τα βραδια μου λειπεις
κι ας εχω χρονο να νιωσω
αυτο που αλλοι λεν μοναξια
κι εγω μ ενα φιλο το λεμε ησυχια
Και, τι περιεργο,
δεν σε θυμαμαι καν οταν πλενω πιατα
κι ας ειναι, θα με πιστεψεις ξερω, τοτε
που σκεφτομαι ο,τι πιο παλαβο μπορω.
Μα τελευταια σε βλεπω ολο πιο συχνα
ολο πιο πολυ σε κατα τα αλλα ασπρομαυρα
ονειρα, μισα δικα μου και πιο πολυ της νυχτας.
Δεν ξερω αν με ψαχνεις
ή αν εγω σε αναζητω
αν μου λειψες ή αν μου λειπεις.
Δεν ξερω αν εμεινε κατι να σου πω
κι αν απ αυτα ειναι κατι που να θες να ακουσεις
ή να μαθεις.
Ή μηπως εχεις εσυ κατι νεο,
εκτος απο σιωπη
που αν σε θυμομουν, μαλλον θα με ξενιζε.

Δεν θυμαμαι πολλα απο σενα
και προτιμω που σε ξεχνω ολοτελα
αν και θα προτιμουσα πιο πολυ
να με ειχες συ ξεχασει.
Τουλαχιστον προσπαθησε να μη μου θυμισεις
αν εισαι πραγματικα οπως σε βλεπω,
ή αν ησουν καποτε ή αν θα θελες καποτε να σαι.
Καθε μου αντιο ειναι μια βολη
που εκπυρσοκροτει πανω μου
αλλα, παλι, το να ζησω
με καθε τιμημα
δεν αξιζει τον κοπο.

Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2010

Child by memory

  Εδω ψηλα στη σοφιτα,
μπολικα σκαλια
που τα μετρω καθε μερα με τα ποδια
κι ουτε ξερω ποσα ειναι.
Η αποσταση δεν με τρομαζει
μητε με νοιαζει
κι ειναι ολα μακρια
μια λεξη που μαρεσει,
"μακρια",
σαν να ναι να ρθουν
ή  να τα φτασεις καποτε
κι ας αργησει(ς)
μα δεν ειναι
κι ουτε ξοπισω εμειναν
"κι αλλαργεψαν και εχαθην"
ειναι απλα οσα θα μπορουσαν
αλλα δεν εγιναν κ μητε ειναι να γινουν

 Εδω ψηλα στη σοφιτα
ακουω τα καμπαναρια
μα δεν φτανω να τα δω
μα δεν μπορω και να τα συνηθισω
καθε ωρα, μιση και τεταρτο
ο χρονος περνα
κι εγω βαζω κρεμες,
γυριζω φυλλα στο ημερολογιο,
και ψαχνω να βρω κατι να περιμενω
κι αλλοιμονο σαν φτασει.

Αποστασεις, πιθανοτητες, και χρονος
ολα σαν ενα
κι εγω απο την αλλη
να με θυμασαι
οταν κι αυτα θα χουν περασει
και να μη με λυπασαι
και να μη σου λειπω.
Αλλου, αλλιως κ αλλοτε
για σενα ημουν εδω
ψηλα, στη σοφιτα.

γκρικλις

Ερχομαι.
Μην μου κανεις κακο.
Ξερεις καλα πως να με πονας.
Κι ας μην με ξερεις καλα καλα.
Ο,τι κι αν πεις εχεις δικιο,
κι ειναι για το καλο μου.
Οπως δεν το θελει κανεις αλλος.
Οπως τοτε που ηθελες να μην υπαρχω. 
Κι ας μην εκανες τιποτε γι αυτο.
Το καλο μου στοιχιζει, βλεπεις.
Ομως δεν ειναι υποχρεωτικο, παλι καλα
Ποναω και γω ξερεις.
Κι ας μην ξερω να στο δειχνω.
Ας μην ξερω να σου μιλησω,
ας μην ξερω να με καταλαβεις.
Ειναι πιο δυσκολο για μενα,
γιατι ειμαι εγω που πρεπει να κανω κατι γι αυτο,
κι ετσι απο πρωτο χερι ξερω πως τα χω χαμενα.
Αλλα δεν φοβαμαι,
γιατι κι ο φοβος κρυβει ελπιδα.
Εγω δεν ξερω να κρυφτω.
Και το αυριο ειναι κιολας αυριο.

Σου μοιαζω οσο παω.
Ομως μην με υποτιμας.

Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2010

Bloody stains in glasses

Απο την τελευταια φορα, μεσολαβησαν ενα σωρο
γεγονοτα, μη γεγονοτα, αισθησεις, αισθηματα, συναισθηματα κοκ
Θες μια περιληψη;
Δεν βρισκω κατι να μη χωρα εκει
Πες μου ποσες λεξεις ειναι το οριο
Δεν θα περισσεψει τιποτα, θα δεις, τι να δεις.
Κατω, πιο κατω, ψηλα και κατω παλι.
Σεναριο; Ναι, μπορουσε
αλλα τι να το κανεις φιλαρακο
δεν υπαρχει πλεον τιποτα
εξον μια περιληψη.
Με το ζορι να βρω μια αλλη (μια) λεξη.
Μην με πουλησεις, δεν θελω να ξερω ποσα πιανω.

Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2010

Tasks you can do with either hand

Κοιτω απ' το παραθυρο το χιονι που πεφτει, που λιωνει, που μενει.
Νεκρα φυση, εκει που λιγα λεπτα πριν περνουσα.
Προσπαθω να με δω, να με βαλω στο πλανο.
Μια μαυρη φιγουρα, με ατσαλα χερια, αγχωδεις κινησεις, μεγαλα βηματα, ταραγμενη και ησυχα μονη.
Λεω πως θα μουν ενδιαφερον θεαμα για οποιον κοιτουσε αφηρημενα, τυχαια, νωχελικα.

περασα κι εδωσα κινηση για λιγες στιγμες
περασα κι αφησα ιχνη ή χαλασα αλλων
περασα κι εγινα εγινα πιξελ και φως.
Στοιχειο της μερας τους.

Ξερω πως ξερεις, μα ήθελα να ξερεις ακομα πως ξερω και γω.