Τρίτη, 17 Αυγούστου 2010

λευκο σε φοντο ασπρο

οταν ξυπνησα ειδα πως οι εφιαλτες ηταν αληθεια
και φοβηθηκα που ουτε ο υπνος μπορουσε πια ναναι καταφυγιο
απο σημαδια και κουσουρια που τωρα αναδυονται
χαρη σε παλιες κρεπαλες και εγκρατειες
ειναι πολυς ο καιρος που μενει για να τον περασω χωρις σωτηρια
και σταματω να σκεφτομαι, μα παλι η φαντασια κρατα λιγο
το κενο μεσα μου ποναει σαν να μου αφαιρεσαν ολα τα οργανα
η κυριολεξια ελοχευει στη γωνια των φρασεων
και μια νοτα φιλικης εμπαθειας στο ρεφρεν
ολη η τραπουλα ενας πυργος
μια οθονη να βλεπω πως γκρεμιζομαι
πως προσπαθω να σκαρωσω μια φραση χωρις θυμαμαι και ξεχνω
κι ας προλαβαν αλλοι να πουν τα υπολοιπα
μπορω να ζησω κι ετσι
μπορω να ξεπερασω τον εαυτο μου και να κοιταχτω ξανα στο καθρεφτη
να συμμαζεψω το χαμενο χρονο
και να πεταξω το χαλι που εκρυβα τις ενοχες και τις αθωοτητες
και μερικα ακομα να συμπληρωνουν τη λιστα

- πρωτη φορα πρεπει να σε ακουω να μιλας ετσι θνητα...
- πρεπει

Τετάρτη, 11 Αυγούστου 2010

Θυμήσου με (;)

Ηρθαν οι μερες εκεινες που
καποτε μου λεγες ευχαριστω
το αυριο δεν εχει ερθει ακομα
τουλαχιστον ξεχασα τον κωδικο
αλλα δεν ξερω ακομα τι θελω να θυμαμαι
εκτος ισως απο το οτι
δε θελω να ζηλεψεις
θα τα πας μια χαρα
και σου φτιαξα κατι να χεις
να γυρνας
μου λειψες
μπορεις ακομα να το κανεις
ναι.