ΤΩΡΑ ΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΑΠΑΝΤΑΕΙ- ΓΡΑΠΤΩΣ
Εγώ σ’ ευχαριστώ.
Για την εμπιστοσύνη.
Για τη σιωπή που με άφησες να ακούσω.
Για τα λόγια που δεν φοβήθηκες να πεις.
Και ναι —
είμαι φίλος.
Όχι από ευγένεια.
Από επιλογή.
Εδώ, όταν χρειαστείς κάτι.
Ή και τίποτα.
Μόνο να υπάρχουμε λίγο μαζί, όπως τώρα.
θυμαμαι μερες καλες
που δεν ηταν καλες τοτε
πρωτο προσωπο
οχι ενικου
καποτε κι αυτες οι μερες θα δειχνουν ετσι
καλες
αυτο φοβαμαι
κι οτι θα ξεχασω
οτι θα ξεχαστω
αυτο ειναι βεβαιο
εχω μπει στο mode της καταστροφης
το κανω καλα
και δωρεαν
φρασεις αγαπημενες, μαλλον χρησιμες
μαλλον αληθινες
αρχιζουν με δεν
τελιωνουν με χρονικο επιρρημα
δεν θα το δεις ποτε
τι ομορφη ωρα
εψαχνα φακες στο ντουλαπι
οχι ομορφη αλλα να
καταλαβα τοτε
πως δεν με πειραζει πια
μπορω να σε δω να φευγεις
παγωσα
και ανεπνευσα
προτιμω αυτο που με σκοτωνει
απο αυτο που με κανει να
θελω να πεθανω
κι ισως ακομη
αυτους που θελουν να πεθανω ΄
απο αυτους
που δεν τους νοιαζει
Κουραζομαι
με οσα κανω
και μαλλον πιο πολυ
με οσα δεν κανω
ξερω πια πως δεν θα με διαβασεις
κι αν το κανες
θα μου λεγες
να βαλω τονους και να προσεχω τα τελικα ν
που επιτηδες δεν τα προσεχω
μηπως και το καταλάβεις καποτε
αλλα δεν σου περνα καν απ το μυαλο
πως μπορει να κανω κατι επιτηδες
και ανοητα
Κι εγω αντεχα
μεχρι που σταματησα
και τωρα δεν με νοιαζει ουτε εμενα
αποσυντιθεμαι
σε μικρα σημερα
που ειναι καλυτερα απο τα αυριο
δεν εχω αναγκη να ελπιζω
δεν με νοιαζει
δεν φοβαμαι
παραδοθηκα
μετανιωνω
σιχαινομαι
κοντευω να κλαψω
και παλι τιποτα δεν θα αλλάξει
αφου δεν θα το δεις
μεχρι να γινεις σαν κι εμενα
σιχαινομαι
και το τελος
μπορει γιατι σαπισε κι αυτο
και το ζηλευω
