Έξοχα

 Σε μια μπόρα 

Η σε μια μάχη

Σε μια διάβασή 

με ριγες ή και χωρίς

Γιατί όχι 

Μπορείς να ορμησεις μπροστά 

Η να τρέξεις πίσω

Το θανάσιμο

Είναι να παραμείνεις ακίνητος  , ένεκα από φόβο 

Σε στιγμές σαν αυτές 

Θυμάμαι

Πώς το ένα άκρο

Πρέπει να πατά την γη 

Και το άλλο τον αέρα 

Εναλλάξ 

Και το δεύτερο να προσπαθεί

Να ξεπεράσει το άλλο

Που περιμένει

Την δική του σειρά 

να του παραβγεί 

Ρότζερ δατ 

rynd

αν ειχα μισο αλογο

θα το δινα 

να βρω εναν τροπο

να σου πω 

οτι δεν εχεις μαθει να σε νιωθουν

χωρις να βαζουν το (εγ)ω στην καταληξη

και να στο πω

με εναν τροπο που

να μην νομισεις οτι

φταις εσυ.

αλλα να ακουγεται

σαν να μενει να

το μαθεις

στην επομενη γωνια

- οχι υποχρεωτικα-

ηθελημενα

οτιγουσταρωθακανωρε

 Έπιασα το ποτήρι και το ακούμπησα άκρη άκρη στο τραπέζι.

“Θα πέσει”, μου είπε.
“Σωστά. Και θέλω να το πετάξεις”.
“Να σπάσω το ποτήρι;”
Ναι, να σπάσει ένα ποτήρι. Μια κίνηση απλή, φαινομενικά, η οποία ωστόσο υπονοεί φοβίες που δεν καταφέρνουμε να τις καταλάβουμε ποτέ. Πού είναι το κακό στο να σπάσεις ένα κοινό ποτήρι -κάτι που το έχουμε κάνει όλοι άθελά μας κατά καιρούς;

“Να σπάσω ένα ποτήρι;”επανέλαβε. “Για ποιο λόγο;”
“Θα μπορούσα να σου δώσω κάποιες εξηγήσεις. Αλλά, στην πραγματικότητα, έτσι, απλά… για να το σπάσεις.”
“Αντί για εσένα;”
“Όχι βέβαια!”
Κοίταξε το ποτήρι στην άκρη του τραπεζιού ανήσυχος από την πιθανότητα της πτώσης του.
........

Χτύπησα το τραπέζι με την παλάμη. Το ποτήρι ταλαντεύτηκε, αλλά δεν έπεσε.
“Πρόσεχε!” είπε αυθόρμητα.
“Σπάσε το ποτήρι” επέμεινα.
Σπάσε το ποτήρι, συλλογίστηκα, γιατί είναι μια κίνηση συμβολική. Προσπάθησε να καταλάβεις ότι έσπασα μέσα μου πολύ πιο σημαντικά πράγματα από ένα ποτήρι και ότι είμαι ευτυχισμένη. Σκέψου τη δική σου εσωτερική πάλη και σπάσε τούτο το ποτήρι. Γιατί οι γονείς μας μας έμαθαν να προσέχουμε τα ποτήρια και τα σώματα. Μας έμαθαν πως τα παιδικά πάθη ανήκουν στο χώρο του αδύνατου, πως δεν πρέπει να απομακρύνουμε τους άντρες από την ιεροσύνη, πως οι άνθρωποι δεν κάνουν θαύματα και πως κανένας δεν φεύγει για ταξίδι χωρίς να ξέρει πού πάει. Σπάσε αυτό το ποτήρι, σε παρακαλώ, και απελευθέρωσέ μας από όλες τις καταραμένες προκαταλήψεις, από αυτή τη μανία να τα εξηγούμε όλα και να μην κάνουμε παρά μόνο αυτό που εγκρίνουν οι άλλοι.
“Σπάσε το ποτήρι”, του ζήτησα για άλλη μια φορά.

κι αμα το σπαει

μαγκια του.

κι αμα δεν το σπάσει,

γαματο

και πανε παρακατω

 ή οπου αλλου θα πηγαινατε

σαν να μην αλλαξε ενα γιωτα

αλλιως μονο ποτηρια ξερεις να σπας

μπεμπα

ενΤΕΛΟΣ

 Καθε ιστορια

 τερματιζει

οι κακες το αξιζουν

οι καλες το κερδιζουν

εχω κι αλλες σοφιες

σαν αυτες

απολυτες και τελεσιδικες

αναποδραστες (γουαουα)

ξορκια ειναι

αλλα μην το πεις πουθενα.

πιανουν κιόλας - καμια φορα

χτυπα ξυλο

σαν να λεμε.

και -ουτε αυτο να το πεις-

ειχα παντα δικιο

τετοια ατυχια

τα δυσκολα τα μαθα

τα γραψα κατω απο την σαρκα μου

να μην τα βλεπω και κορδωνομαι

 αναφορες κι ολοκαυτωματα (αλα).

 τωρα μαθαινω τα απλα

στο ποδι 

οσο προλαβω

κι ας εχω χρονο 

προπληρωμενο

σε κακη τιμη, αν ρωταει κανεις.

γιατι δεν βιαζομαι

και δεν νιωθω

απειλη καμια, 

αντε 1 - το πολυ-

σπαθια 2

να σαν αυτα ΙΙ

αμοιβαια και ταυτογχρονα

κι οσο για το 3

ενα ω που σηκωθηκε να φυγει

ή ενα ε στον καθρεφτη

το 0, αυγο στον ατμο

και μπορω να συνεχισω ετσι 

για ωρα

να μην φαινεται που κοκκινιζω, 

σαν στο ζεσταμα

πριν την σεντρα

ή πριν την αλλαγη

πρωταρες, τι να πεις.

Δημοσιευτηκε

Oder was ρε μαμιόλη, τι θα κάνεις δηλαδίς;

 

Υπενθύμιση MMVIII

Υπάρχει, λένε, διαφορά
Ανάμεσα στο να ξεχνάς
Και το να μη θυμάσαι.

Δεν ξέχασα ποτέ τίποτα.
Κι άμα θυμάμαι, θυμάμαι τα καλά
Κι άμα μιλάω, λέω μόνο τα δόκιμα
Τα δίκαια, τα αρμόζοντα
Τα προφανή, τα δεδομένα
Τα συμβάντα
Μα μη γελιέσαι καριόλη
Δεν ξέχασα ποτέ τίποτα.

Η εικόνα που έχω κρατήσει
Μπορεί να 'ναι εικόνα αγάπης
Μα δεν υπάρχει θλίψη σε αυτήν.
Και τα λόγια που σου είπα
Μένουν πάντα αλήθειες
Μα δίχως μετάνοια.

Όλα όσα ήσουν
Όλα όσα έκανες
Τίμια, άτιμα ή κατά λάθος
Ίσως είναι οι πλίνθοι μου
Μα μη γελιέσαι καριόλη
Δε σου χρωστώ τίποτα.

Δεν ξέχασα ποτέ τίποτα
Και αν έψαξα τη λέξη
Για το λερό ευχαριστώ
Αν έψαξα ψηλά για τα ρέστα
Δεν βρήκα παρά τις λέξεις αυτές
Και μη γελιέσαι καριόλη
Εσένα σου περισσεύουν.

Ξανά και ξανά, ίσως για πάντα
Να βρίσκω τις ραφές σου
Στα μαύρα σεντόνια
Ξανά και ξανά, γιατί όχι
Ίσως να βρίσκω στα χέρια πληγές
Από τότε που γλιστρούσα στη γη σου
Μα μη γελιέσαι καριόλη
Τώρα πια δεν κοιμάμαι στα μαύρα
Τώρα πια η πληγή είσαι εσύ.

Δεν ξεχνώ ρε τα λόγια που είπες
Τα καλά, τα κακά, τα μικρά, τα μεγάλα
Τις σιωπές, τις κραυγές, τους ψιθύρους
Όλο τον θόρυβο της πανέμορφής σου ψυχής
Που δε λυπήθηκες να βιάσεις μπροστά μου
Δεν ξεχνώ τα δάχτυλά σου στον ύπνο μου
Μια στο μέτωπο και μια στο λαιμό
Δεν ξεχνώ την αγάπη που μου 'χες
Και πως την μίανες νομίζοντας πως αρκούσε.

Και μη γελιέσαι καριόλη
Δεν ξεχνώ τους λυγμούς το πρωί
Δεν ξεχνώ το νερό απ' τα μαλλιά σου
Δεν ξεχνώ πόσο ζύγιζε η θλίψη σου
Κι ούτε ένα απ' τα αστεία μου ονόματα
Ούτε ένα από όσα θέλησες να 'μαι
Δεν έχω ξεχάσει στιγμή.

Κι είναι όλα καλά όπως είναι
Αξέχαστα!
Μα έχε το νου σου καριόλη.

Το νου σου μη με κάνεις να θυμηθώ.