Σάββατο, 12 Απριλίου 2014

judge.me-nt

Εν αρχη ο τροχος
κυκλος που εκλεισε αθορυβα
και πηρε να γυριζει
να κατρακυλαει
σε κακοτραχαλα μονοπατια
ξεφτιζα σε καθε τρανταγμα
ωσπου δεν ενιωθα πια
Ηταν το καλεσμα
με βρηκε στο τελμα.

το αχορταγο θηριο
δαμαστηκε μοναχο του
δεν με παιρνε πια στο κατοπι
ηταν διπλα μου σαν υποταγμενη σκια
το χαιδευα στους κυνοδοντες
που μου χαν αργασει τα χερια.

Χωρις καμια απειλη
ουτε καμια ευκαιρια
δεν εβρισκα πια νοημα στο δρομο
δεθηκα γερα σε γερο κορμο
και κρεμαστηκα
τελευταιος καρπος ενος δενδρου νεκρου.
αφεση στη σωτηρια.

Ο πριγκιπας πραγματι δεν αργησε να φανει
και ηταν, οπως στα παραμυθια
πανω σε λευκο αλογο
με ατσαλακωτη πανοπλια
φτιαγμενη μπορει απο του θεριου το δερμα
πριν δω το προσωπο του
τον αφησα /δεν μου πεφτε και λογος/ να κοψει τα σκοινια
και τις ριζες
θα μπορουσε να ηταν τα παντα
ηταν μονο η αρχη
ενος μικρου κοσμου
τοσο σκοτεινου
που μοιαζε απεραντος
απεραστος, κι ανοητος.

Μας κοιτουσε με συγκατανευση
μας πηρε στα χερια του σαν κυπελλα
και μας συγκερασε
κι οτι σταγονα επεφτε
γινοταν τα ζεστα νερα μιας λιμνης
κι υπηρχαν μονοπατια που ερχονταν απο παντου
και μπορουσαν να μας παν στα παντα
ομως το ονομα του, ηταν εγκρατεια.
Και ειχε να παει αλλου,
κι ειχαμε και μεις


ξεμεινει στο προχειρο. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου