Πηρε στιγμες να γραφτει, μηνες που το διαβαζα, λιγο οινοπνευμα κι ενα βαμβακι, για να σβησει. Κι ηταν ο καθρεφτης παλι καθαρος, και ουτε εδειχνε λεζαντες, ουτε υποτιτλους, ουτε κατι που καποτε θυμομουν.
Κι ηταν τοσο απλο, κι ευκολο, και δεν κοστισε σχεδον τιποτε.
Και το βαμβακι, το πεταξα κι αυτο.
Μονο την αλλη μερα, ειδα μια κοκκινη κυλιδα στην παλαμη μου.
Και τους εδινα το χερι μου, κι αυτη μοιραζοταν, μα πηρε καιρο να σβησει.
Επειτα, ειδα αλλη μια στο μετωπο μου.

Θυμαμαι τις μερες που μετρουσα τις μερες
Θυμαμαι τις μερες που μετρουσα με τσιγαρα, κι επειτα με αποτσιγαρα,
με χαπια, ακινδυνα, ακινδυνες μαλλον κι αυτες
Κι επειτα, με τριμμενες σολες, σακουλες σουπερ-μαρκετ, που εγιναν σακουλες σκουπιδιων.
Κι επειτα, ηρθαν οι μερες που κονταιναμε τα παντελονια μας
εγω κι εσυ, συνολο δυο αντιθετων αριθμων.
Τα δικα μου φτερα με θυμηθηκαν παλι, μικρες φτερουγες που σε τρομαζαν και μ αγαπουσες.
Και τωρα αλλες μερες θα ερθουν, που θα μαθω ξανα το μετρημα,
θα αλλαξω μοναδες και νομισμα.
Κι ισως να μετραω ανα δυο, αντι για ενα.
Να ζω τις εικονες που τσαλακωνα,
και να παψει αυτη η λεξη να μου ακουγεται τοσο ομορφη.
Κι οσο για τις νυχτες, αυτες θα τις παρω εγω.

λευκο σε φοντο ασπρο

οταν ξυπνησα ειδα πως οι εφιαλτες ηταν αληθεια
και φοβηθηκα που ουτε ο υπνος μπορουσε πια ναναι καταφυγιο
απο σημαδια και κουσουρια που τωρα αναδυονται
χαρη σε παλιες κρεπαλες και εγκρατειες
ειναι πολυς ο καιρος που μενει για να τον περασω χωρις σωτηρια
και σταματω να σκεφτομαι, μα παλι η φαντασια κρατα λιγο
το κενο μεσα μου ποναει σαν να μου αφαιρεσαν ολα τα οργανα
η κυριολεξια ελοχευει στη γωνια των φρασεων
και μια νοτα φιλικης εμπαθειας στο ρεφρεν
ολη η τραπουλα ενας πυργος
μια οθονη να βλεπω πως γκρεμιζομαι
πως προσπαθω να σκαρωσω μια φραση χωρις θυμαμαι και ξεχνω
κι ας προλαβαν αλλοι να πουν τα υπολοιπα
μπορω να ζησω κι ετσι
μπορω να ξεπερασω τον εαυτο μου και να κοιταχτω ξανα στο καθρεφτη
να συμμαζεψω το χαμενο χρονο
και να πεταξω το χαλι που εκρυβα τις ενοχες και τις αθωοτητες
και μερικα ακομα να συμπληρωνουν τη λιστα

- πρωτη φορα πρεπει να σε ακουω να μιλας ετσι θνητα...
- πρεπει

Θυμήσου με (;)

Ηρθαν οι μερες εκεινες που
καποτε μου λεγες ευχαριστω
το αυριο δεν εχει ερθει ακομα
τουλαχιστον ξεχασα τον κωδικο
αλλα δεν ξερω ακομα τι θελω να θυμαμαι
εκτος ισως απο το οτι
δε θελω να ζηλεψεις
θα τα πας μια χαρα
και σου φτιαξα κατι να χεις
να γυρνας
μου λειψες
μπορεις ακομα να το κανεις
ναι.

σωΣπασα

ολα περνουν
χρονια, στιγμες, αισθηματα, εμεις, αρρωστιες, τρενα, σταθμοι, σκουπιδιαρικα
να μαζεψουν ο,τι πεταξα μηπως και πεταξω
ξαφνικα, μια ανασα, ενας χτυπος, κι ειναι κιολας πολυ αργα
δε λυπαμαι, γιατι δε σκεφτομαι
δε χαιρομαι, γιατι δεν ξερω
λιγο ακομα και τελειωνει ο,τι αναγνωριζα οικειο και δικο
τοτε, οταν και το παρελθον τελειωσει, οταν και να γυρισεις πισω δεν θα δεις τιποτα
τοτε για μια φορα καταβροχθιζεις εσυ το χρονο,
η μοναξια χανει την ελπιδα, το τουνελ διαλυεται
και τοτε πια αντικρυζεις το απεραντο φως του τιποτα και του ποτε.
Κι αν μπορεις θυμησου αυτο μοναχα
να μην υπαρχει το πριν ουτε σε αναμνηση.
κι αφου το τοτε δεν θα υπαρχει, σε ευχαριστω για το αυριο.